Μυτιλήνη για δύο…

“Αν υπάρχουνε τόσοι λίγοι Κροίσοι στην εποχή μας, είναι γιατί λίγοι, ελάχιστοι
πραγματικά ξέρουν να βλέπουν.
Πολύ περισσότερο σ’ ένα νησί όπως η Μυτιλήνη
που για να προσφέρει μια τόσο πλούσια
και καθαρή τροφή στα μάτια, θα έλεγες
ότι πρέπει να ‘ναι κανένας τρελός
ή αόματος ώστε να μείνει
εδώθε από το φώς.”
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Ένα πρωινό διέσχισα κι εγώ το Αιγαίο με προορισμό τη Μυτιλήνη…

Ο ήλιος αρχίζει σιγά σιγά και ζωγραφίζει το νέο του καμβά…

Το υπέροχο σπιτάκι που νοικιάζαμε ντυμένο με ξύλο και πέτρα.

Η σπάνια εικόνα της Παναγίας της Γαλατούσας που απεικονίζει το θηλασμό του Θείου Βρέφους.

Γραφικό καφενεδάκι στην Αγιάσο…

Το δέντρο όπου έμενε ο Θεόφιλος για να διαλογιστεί και να εμπνευστεί.

και το εσωτερικό του…

Χρώματα παντού…

Το εσωτερικό της εκπληκτικής ταβέρνας της Μένης στον Καρυώνα.

Θαυμάζοντας το μεγαλείο της φύσης…

Άποψη του Κάστρου στο Μόλυβο.

Και η σκάλα του.

Η μονή Λειμώνος έσφυζε από ζωή. Δύο παγώνια μας κοιτάζουν αφ’ υψηλού… Χμμ, τι άραγε σκέφτονται για την ανθρώπινη ασχήμια;

Υπήρξαν και τα απρόοπτα, αλλά δεν βαριέσαι, μπροστά σ’ αυτά που ζήσαμε και είδαμε τίποτα δεν μας χάλαγε!
(μια ψυχή σκέφτομαι που με μια οδοντόβουρτσα είδε κι έπαθε να βγάλει τη λάσπη από τα παπούτσια!!!)

Το μουσείο του Θεόφιλου, τα έργα του οποίου τυγχάνουν κακομεταχείρισης… Το βρήκαμε κλειστό, την άλλη φορά επίσκεψη σ’ αυτό και του Τεριάντ.

Η Θαυματουργή εικόνα του Αγίου Ταξιάρχη (Αρχάγγελου Μιχαήλ) Μανταμάδου. Θα βοηθήσει σίγουρα τον Θανασό της Θαλασσένιας που περνάει δύσκολες ώρες…

Η σκάλα Συκαμνιάς. Εδώ είναι το πατρικό του Στρατή Σταματόπουλου ή ευρύτερα γνωστού ως Στρατής Μυριβήλης. Ίσως το κορυφαίο μέρος που αντίκρισα στη Μυτιλήνη, και πώς να μην εμπνευστείς εδώ…

Μια εικόνα σαν ζωγραφιά…

Τώρα δυστυχώς είμαστε μακριά με την αγάπη μου. Ατενίζουμε κι οι δύο μια προκυμαία μόνοι. Αλλά οι ψυχές και οι καρδιές μας είναι ενωμένες, τα σώματα χρειάζονται λίγη υπομονή για να ξαναβρεθούν.
Πάντα ένας αποχωρισμός πονάει. Αλλά μόνο τότε αντιλαμβανόμαστε την παραγματική αξία της κάθε στιγμής, του κάθε ακούσιου αγγίγματος, της κάθε αμυδρής ανάσας, του κάθε ανεπαίσθητου βλέμματος που ζήσαμε μαζί με κάποιον.
Και τότε η απουσία γίνεται δάσκαλος και μαθητής ταυτόχρονα.
Διδάσκει τη προσμονή και τη καρτερικότητα, αλλά σηκώνει το χέρι αδημονώντας να μάθει το πότε ξανά μαζί…
Σύντομα αγάπη μου…

“Η αγάπη είναι μια ορμητική διάθεση να κάνεις ευτυχισμένο κείνον που αγαπάς, με έξοδά σου. Στην ανάγκη, με θυσία και με ταπείνωση.”

“Η αγάπη είναι προσφορά, δεν είναι κατοχή.”

“Είναι αγάπη που αρπά σα θεριό και ξεσκίζει, κι είναι πάλι αγάπη που δίνεται.”

“Είναι θαυμάσιο πράμα, λοιπόν, η υγεία. Τόσο θαυμάσιο, ώστε δε σε ειδοποιεί καν όταν είναι κοντά σου. Σαν μας αφήσει μονάχα πληροφορούμαστε για την ύπαρξή της… αναδρομικώς. Δεν είναι παράξενο;”
ΣΤΡΑΤΗΣ ΜΥΡΙΒΗΛΗΣ – Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΜΕ ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΜΑΤΙΑ

“Δεν είναι κακοί οι άνθρωποι, φτάνει να καταλάβει ο ένας τον άλλο.”
ΣΤΡΑΤΗΣ ΜΥΡΙΒΗΛΗΣ- Η ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΓΟΡΓΟΝΑ

“Η πιο πικρή αρρώστια της ψυχής είναι η αμφιβολία.”

“Ω! Ας ήτανε Θεός στον ουρανό, μονάχα για ν’ ακούσει τούτη την προσευκή μου κ’ εγώ θα του συχωρνούσα όλες τις δυστυχίες που αφήνει να δέρνουν έτσι αλύπητα τους ανθρώπους.”

“Δεν προσευχήθηκα ποτέ στις κρίσιμες ώρες της ζωής μου. Δεν αιστάνθηκα ποτέ την ανάγκη. Δεν μ’ αρέσουν οι μονόλογοι, προπάντων στις τραγωδίες.”

“Η λογική είναι το πιο αδύνατο μετερίζι μπροστά στις έξαλλες και ακατανίκητες ενέργειες της ψυχής και της φαντασίας.”

ΣΤΡΑΤΗΣ ΜΥΡΙΒΗΛΗΣ – Η ΖΩΗ ΕΝ ΤΑΦΩ

Κύριε, ικετεύω σε, λυπήσου τις αμαρτίες μου. Μη μου τις συγχωρέσεις, γιατί μέσα στη συγχώρεση είναι η λήθη.

ΣΤΡΑΤΗΣ ΜΥΡΙΒΗΛΗΣ – ΠΤΕΡΟΕΝΤΑ

Να είστε όλοι καλά εύχομαι και να ζείτε την κάθε στιγμή μανιωδώς, να μην επαναπαύεστε, να καλλιεργείτε τις ρίζες σας βαθύτερα, να μην φοβάστε να αισθάνεστε και να το εκφράζετε, να μην φοβάστε να κοιτάζεστε στον καθρέφτη, να αγαπάτε τον εαυτό σας, κατόπιν τους άλλους. Τότε και μόνο τότε θα μπορείτε να δεχτείτε και την αγάπη των άλλων.

Κλείνω με ένα βίντεο που έφτιαξε η διαδικτυακή μου φίλη Λίτσα για ένα μου ποίημα που της άρεσε πολύ. Το έντυσε με υπέροχο Χατζηδάκι και πολλά λουλούδια, την ευχαριστώ κι από εδώ εκ καρδίας:

~ από jokar στο 02/02/2011.