Ένα χρόνο μετά…

1

Ήταν σαν πέρυσι που το blog αυτό άνοιξε τα μάτια του στο χάος του κυβερνοχώρου και άρχισε να πιάνεται δειλά και να υφαίνει λίγες κλωστούλες στον παγκόσμιο ιστό.
Γεννήθηκε νευρικά, θυμωμένα, ίσως λίγο προσβεβλημένα και βιαστικά, με δάκρυα στα μάτια.
Βλέπετε, δεν κυοφορήθηκε αργά και σταθερά, αλλά ξεβράστηκε σε κάτι λιγότερο από 2 ώρες.
Ο υποφαινόμενος μέχρι τότε είχε μέσα του το σαράκι της έκφρασης μέσω του γραπτού λόγου, αλλά δεν είχε δικό του σπίτι, ίσως λόγω βαρεμάρας κι αναβλητικότητας. Με λίγα λόγια αλήτευε από δω κι από κει καταντώντας κουραστικός αρκετές φορές με τα μακρυνάρια που άφηνε.
Ήταν 12 Μαρτίου του 2010 όταν η κυρία Στεφανία Ταπτά ή κατά κόσμον Άιναφετς ανάρτησε αυτό εδώ το post.

Το παρακάτω σχόλιό μου ήταν καταλυτικό:

«Kαραπιπέρης Γιάννης 11 Μαρτίου 2010 στις 10:03 μμ

Και λίγο Pablo Neruda:

Αργοπεθαίνει…
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,
όποιος δε διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δε μιλεί σε όποιον δε γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει…
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο
και τα διαλυτικά σημεία στο “ι”
αντί ενός συνόλου συγκινήσεων
που κάνουν να λάμπουν τα μάτια,
που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε ένα χαμόγελο,
που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει…
όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,
όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δε διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα
για να κυνηγήσει ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μιά φορά στη ζωή του
να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει…
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δε διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δε βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει…
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για την τύχη του
ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει…
όποιος εγκαταλείπει μιά ιδέα του πριν την αρχίσει,
όποιος δε ρωτά για πράγματα που δε γνωρίζει.

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,
όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός
χρειάζεται μιά προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.
Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιάς λαμπρής ευτυχίας.

“’Όπου παώ κρατώ ….πάντα ανάμεσα στα δόντια μου σα φύλλο δάφνης την Ελλάδα”
Ν. Καζαντζάκης

«Αν θέλεις να σε σέβονται, πρέπει πρώτα εσύ να σέβεσαι τον εαυτό σου.»
Κλεάνθης

«Όποιος έχει το πόδι του έξω από τη φωτιά, μπορεί εύκολα να δώσει συμβουλές σε αυτούς που καίγονται.»
Αισχύλος

«Ο χαρακτήρας του κάθε ανθρώπου αποκαλύπτεται όταν κατέχει δύναμη και εξουσία. Αυτές φουντώνουν κάθε πάθος και φανερώνουν κάθε κρυμμένο ελάττωμα.»
Πλούταρχος

“Αξίζει φίλε μου να ζεις για ένα όνειρο, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει”
Ερνέστο Τσε Γκεβάρα

Venceremos «

Η απάντηση που ήρθε μου χτύπησε τις καμπάνες μέσα μου:

«Άιναφετς 11 Μαρτίου 2010 στις 10:27 μμ

Λοιπόν Jean: Αν, λέω αν, “περιμαζέψω” ότι έχεις γράψει εδώ…μπορώ να σου ανοίξω blog!!! αν πάρω και τα σχόλια που αφήνεις στου Π-συντρόφου…..ουουου!
Λοιπόν αποφάσισα, να σε ΕΞΑΝΑΓΚΑΣΩ* στην ανάρτηση δικού σου blog, γι’ αυτό δεν θα σου ξαναπαντήσω!!! χι χι χι
Δεν είναι δυνατό, να γράφεις περισσότερα από την ΚΜΝΒ…γιατί αυτό λέγεται… κατάχρηση φιλοξενίας**….και αυτό ξεκινά από ΤΩΡΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
* ξέρω ξέρω τις γνωστές δικαιολογιές…
** Tu est puni mon cher ami!»

μετά από λίγες ώρες το «Νύχτωσε νύχτα» είχε αναρτηθεί, το πρώτο μου ποστ.
Άρχισα επιτέλους να ξεβράζω τις σκέψεις μου, τις ιδέες μου εδώ… Προχώρησα παραπέρα, με εξέφραζε η ποίηση ανέκαθεν, μα ποτέ δεν είχα μπει στη διαδικασία να εκφραστώ μέσω αυτής, προτιμούσα να μένω κλειδαμπαρωμένος και να περιμένω τον κλειδοκράτορα να με ανοίξει. Βαρέθηκα, μπούχτισα, έσκασα επιτέλους κάποια στιγμή, σ’ αυτό βοήθησε πολύ η Μαρία η ΦΕΜ, την οποία την ευχαριστώ πολύ για το έναυσμα.

Άρχισα να γράφω, να εκφράζομαι, να χύνω αίμα και δάκρυα στα πλήκτρα που πατώ, να μην φοβάμαι να εκθέτω την ψυχή και την καρδιά μου πλέον, να ονειροβατώ πιασμένος από τα μαλλιά ενός ήλιου ανέβαινε ψηλά, να κοιμάμαι αγκαλιά πλάι σε μισοφέγγαρο μπας και το κάνω ολόγιομο, να ψάχνομαι συνέχεια μήπως μέσα στο Γιάννη γνωρίσω και τον Άνθρωπο.

Και συνεχώς βαδίζω τώρα πλέον, ούτε τρέχω, ούτε υποχωρώ, απλά βαδίζω σταθερά με τη σοφία του σαλιγκαριού.

Μια ιδιαίτερη μνεία σε όλους σας, λίγοι είστε και καλοί:
Στη Στεφανία, το Νίκο Πιλάβιο και σε όλη την υπέροχη οικογένειά σας (χωρίς εσάς δεν θα υπήρχε αυτό το blog), στη Μαρία τη ΦΕΜ (χωρίς εσένα ίσως δεν θα ξεκινούσα ποτέ να γράφω ποίηση), στον Ιωάννη Παπαστρατή (φίλο μου βαφτισιμιό και αδελφό που τον χαίρομαι μέρα με τη μέρα που περνάει όλο και πιο πολύ), στο Δημήτρη Παπουλίδη για τον εξαίσιο χαρακτήρα του και την ευγένεια ψυχης (σε περιμένω φίλε για συλλογικό ποίημα, απλά τα προσωπικά μου δεν θέλω να τα αγγίζει κανείς.), το Ξωτικό, το Νατασσάκι, τη Ζαχαρούλα, την Ξένια – fractal, τη Θαλασσένια, τον υπέροχο ακουστικό Βασίλη – basnia, συγνώμη όσους ξεχνάω…
Και πάνω απ’ όλα τη Μάρθα ή Mara apla που με κάνει καλύτερο άνθρωπο μέρα με τη μέρα.
Σας ευχαριστώ όλους σας.

Λίγα ποιήματα μου αν δεν βαριέστε:

«Όχι, σήμερα την τέχνη μου δεν θα πάω ψηλά,
θα περπατήσω τα υγρά τα καλντερίμια τα επώδυνα,
τα έγκατα της γης δίχως αγγέλους θα περιδιαβώ
θα φτιάχνω κούτες μ’ έναν άστεγο να κοιμηθώ.

Όχι, απόψε μην μου λέτε καλό μήνα, καλή άνοιξη
αν και αντεύχομαι για τη δική σας ρότα και ρωτώ:
«Μπορείς ποτέ να δεις ένα άνθος τρυφερό
σαν προπατόρων του κιτρινισμένα φύλλα
εσύ τα σκούπιζες στην πόρτα;»

Μην γράφετε για άνοιξη, αυτή δεν σας αρμόζει
όταν την ώρα αυτή κάποιοι ψάχνουν σκουπιδοφάγους
προπάντων να μην γράφετε για φύση και ειδύλλια
πεινάει ο κόσμος για τροφή, δεν βλέπετε ρε γραφικοί;

Εγώ δεν είμαι ποιητής ούτε αργόσχολος κι ούτε έπαρση την έχω
ένα μονάχα οφείλω μαύρο κέντημα στις μάνες των νεκρών,
μια προσευχή και λίγο λάδι στο καντήλι είναι ότι μπορώ
μα μια φωνή στερνή μου λέει: «και παραπάνω»
«Και την ακούω…την ακολουθώ»

————————

«Ένα δέντρο ποτέ δεν θρηνεί για τα πεσμένα φύλλα του.
Κιτρινισμένα στο χώμα τόσο όμορφα φαντάζουν.
Θα γίνουν λίπασμα και θα ξαναγεννήσουν νέα άνθη.

Ποτέ ένας ήλιος τα γκρίζα σύννεφα δεν μίσησε
βροχές και καταιγίδες δεν έσβησαν τη λάμψη του
ανατολές και δύσεις είναι μυαλού ευρήματα.

Η πλάση δεν χώρισε το χρόνο σε εποχές
το ρου της αέναα κι ατάραχα τραβάει
μακριά από διαβήτες και τεταρτημόρια

Ο χρόνος δεν περιμένει άνοιξη ή θέρος
για να γυρίσει τις κλεψύδρες του
οι κόκκοι άμμου απλώς τα πόδια σου σκεπάζουν.

Πουλιά δεν νοιάστηκαν ποτέ για ξεροβόρια
το μόνο που ζητούν είναι η πτήση
θα ‘χουν πεθάνει το χώμα πριν αγγίξουν.

Μόνο οι άνθρωποι ψάχνουν στις ντουλάπες τους
να δουν τι ρούχα θα φορέσουν και τι χρώματα
να δουν ποια εποχή θα ντύσουν τον καθρέφτη
μα την καρδιά και την ψυχή ολόγυμνες αφήνουν.»

———————

«Πώς θες εσύ ζώο χαμερπές να σου στηρίζω ανάγκες σου
πώς θες μες τη σκακιέρα μου πιόνια σου να υψώνω ανθρωπάκι
πως θες ρε ήλιε μου ακτίνες σου να λάμπουν τις βροχές μου
πες μου τι θες σιγάλη μου κραυγή μου για να νιώσεις.

Πείτε τι θέλετε εσείς οι ποιητές, ποια τα κενά σας να καλύψω,
δώστε μου οι άστεγοι τις κλίνες σας, εκεί θε ν’ ακουμπήσω
σε κάποιας μάνας νόθο γιο εγώ θα ΄μαι πατέρας
εγώ μπροστά στων χείλων σας μειδίαμα αναδεικνείω τέρας

Εγώ στέκω δειλά στου γέροντα τον ώμο,
πεζοδρομίου ψηλαφώ δικό σας σάπιο νόμο
εγώ ευρώ δεν έδωσα σε όσους το ζητάνε
μόνο το σώμα μου απόθεσα δειλά
και σκέπασα με ζεστασιά
τις ρίμες του παρία

κι εκείνος μου τραγούδησε ξανά
άσμα ελευθερίας….»

—————-

«Ίσως δεν είμαι ποιητής, ονόμασέ με
ίσως δεν είμαι αυτό που είμαι δω, κυνήγα με
ίσως της μοίρας προσκυνώ λαχτάρα μου,
απάντησέ μου…

ίσως τρελός κουρδίζω πια τα όνειρα
ίσως τρελό με φώναξε σαν με φοβάται αγάπη
για να τρυπώσω μες της λογικής το άδειο μονοπάτι
ίσως τρελός, καθόλου λογικός…

Και μες την τρέλα μου αυτή
γυρνάω μα δεν βρίσκω
ούτε άνθρωπο και σιγαλιά
πέτρα μήτε ιβίσκο»

————-

«ΚΟΙΤΩ..
ΚΟΙΤΩ ΤΙΣ ΠΛΗΓΕΣ ΜΟΥ..
ΧΡΩΜΑΤΙΣΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΡΟΝΟ..
ΣΚΟΥΡΟΧΡΩΜΟ ΦΟΝΤΟ ΑΧΡΩΜΗΣ ΨΥΧΗΣ..
ΠΟΛΛΟΙ ΣΑΝ ΚΑΙ ΜΕΝΑ…
ΤΙ ΝΑ ΠΩ…
ΕΛΠΙΔΑ,ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ ,ΑΝΑΤΑΣΗ
ΔΥΟ ΧΕΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΡΟΖΟΥΣ..
ΑΝΤΕΧΟΥΝ, ΜΕ ΑΓΓΙΖΟΥΝ..
ΚΑΙ ΕΓΩ ΡΙΓΩ
ΑΠΟ ΑΝΕΛΠΙΣΤΗ ΧΑΡΑ
ΚΑΙ ΒΑΛΣΑΜΟ..ΕΝΩΣΗΣ ΚΟΡΜΙΟΥ ΨΥΧΗΣ..
ΔΕΝ ΠΟΝΑΩ ΠΙΑ…
ΤΙΜΩ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΚΑΠΟΙΟΝ…»

ΜΑΡΘΑ.

«Mια ζωή ξαπόσταινα στης λήθης τον Καιάδα…
σε σκουπιδότοπους τρεφόμουνα παρέα με γλαρόνια…
έβλεπα ελπίδες μάταιες σε ένα θαμπό ξημερώμα…
τα μάτια μου τα παιδικά σε σάπιο σώμα τα γερνούσα…
άφηνα μόνη τη ζωή μέσα σε πλουμιστές κορδέλες…
σε ανοιχτές επιστολές σάλιωνα τα νεκρόσημα…

Μέχρι που ήρθες ξαφνικά εσύ να με τιμήσεις…
με μια πνοή του έρωτα μού έσβησες θανάτου μου καντήλι…
και τότε εγώ αναστήθηκα και πέταξα στους ουρανούς…
σφιχτά τα χέρια σου έπιασα και τότε γίναμε ένα…
και τότε ο ήλιος κρύφτηκε ντροπαλός…
την πλάση σαν τυφλώσαμε με της αγάπης ΦΩΣ μας…»

ΓΙΑΝΝΗΣ
——————-

Να είστε όλοι καλά, δεν μπαίνω συχνά πλέον εδώ, αλλά είμαι εδώ. Σας Ευχαριστώ, έτσι απλά και ταπεινά.

Advertisements

~ από jokar στο 12/03/2011.

12 Σχόλια to “Ένα χρόνο μετά…”

  1. Να αρχίσω τις ευχαριστίες θα καταντήσει κουραστικά μονότονο θαρρώ.Εξάλλου πλέον γνωριζόμαστε τόσο κάλα που έχει ξεκαθαριστεί σε πιο επίπεδο είναι η φιλία μας.Πάντως ξέρουμε και οι δύο,για εμένα ισχύει πάντως,ότι έχου πάψει να είμαστε φίλοι.Είμαστε κάτι παραπάνω και αυτό δε το έχω νιώσει με ανθρώπους που γνωρίζω χρόνια.Αυτό το αδελφός με τσάκισε τελείως.

    Πολύχρονο το μπλογκάκι σου και χαίρομαι που το γνώρισα από την αρχή.Ζεστό ζεστό σαν Σαλονικιότικο κουλούρι φούρνου.

    Μαλαματένια λόγια η ποίησή σου.

    Το δώρο μου:

    Μαλαματένια λόγια στο μαντήλι
    τα βρήκα στο σεργιάνι μου προχθές
    τ’ αλφαβητάρι πάνω στο τριφύλλι
    σου μάθαινε το αύριο και το χθες
    μα εγώ περνούσα τη στερνή την πύλη
    με του καιρού δεμένος τις κλωστές

    Τ’ αηδόνια σε χτηκιάσανε στην Τροία
    που στράγγιξες χαμένα μια γενιά
    καλύτερα να σ’ έλεγαν Μαρία
    και να ‘σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά
    κι όχι να ζεις μ’ αυτή την κομπανία
    και να μην ξέρεις τ’ άστρο του φονιά

    Γυρίσανε πολλοί σημαδεμένοι
    απ’ του καιρού την άγρια πληρωμή
    στο μεσοστράτι τέσσερις ανέμοι
    τους πήραν για σεργιάνι μια στιγμή
    και βρήκανε τη φλόγα που δεν τρέμει
    και το μαράζι δίχως αφορμή

    Και σαν τους άλλους χάθηκαν κι εκείνοι
    τους βρήκαν να γαβγίζουν στα μισά
    κι απ’ το παλιό μαρτύριο να ‘χει μείνει
    ένα σκυλί τη νύχτα που διψά
    γυναίκες στη γωνιά μ’ ασετυλίνη
    παραμιλούν στην ακροθαλασσιά

    Και στ’ ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια
    θα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή
    πώς έγινε με τούτο τον αιώνα
    και γύρισε καπάκι η ζωή
    πώς το ‘φεραν η μοίρα και τα χρόνια
    να μην ακούσεις έναν ποιητή

    Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι
    ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά
    ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη
    και στις μυρτιές του Άδη σεργιανά
    μαλαματένια λόγια στο χορτάρι
    ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά

    Με δέσαν στα στενά και στους κανόνες
    και ξημερώνοντας μέρα κακή[Παρασκευή]
    τοξότες φάλαγγες και λεγεώνες
    με πήραν και με βάλαν σε κλουβί
    και στα υπόγεια ζάρια τους αιώνες
    παιχνίδι παίζουν οι αργυραμοιβοί

    Ζητούσα τα μεγάλα τα κυνήγια
    κι όπως δεν ήμουν μάγκας και νταής
    περνούσα τα δικά σου δικαστήρια
    αφού στον Άδη μέσα θα με βρεις
    να με δικάσεις πάλι με μαρτύρια
    και σαν κακούργο να με τιμωρείς

    • Σαλονικιώτικο κουλούρι ε; μου άνοιξες την όρεξη…
      Τα λόγια σου για μένα είναι χρυσά, όχι απλά μαλαματένια, να είσαι καλά ρε αδελφέ…

  2. τα ευχαριστώ δικά μας. για όλα αυτά που έχεις μοιράσει. για όλα αυτά που έχεις μοιραστεί.
    χιλιόχρονο το δημιούργημά σου!
    πολύχρονο. καλόχρονο. να είσαι πάντα καλά. με χαμόγελο. και κάθε ευτυχία.
    πολύ καλό σου βράδυ!

    • Αχ ρε Βασίλη, πόσες φορές με έχουν συνεπάρει οι αναρτήσεις και οι μουσικές σου, πόσο κοντά είναι οι σκέψεις μας…
      Να είσαι πάντα καλά!

  3. Και έκανα πολύ καλά που επέμενα Jean!!! 🙂
    Πέρασα ατελείωτη ώρα διαβάζοντας όλα τα «τότε» σχόλια «μας» στο blog μου!
    Ναι, πέρασε ένας χρόνος από τότε κι έγιναν πράματα και θάματα στις ζωές μας, Mon cher Jean, έτσι δεν είναι;
    Μετάνιωσες;…δεν νομίζω, ξεκινώντας από αυτό το blog άρχισες δειλά-δήλα να γράφεις ποιήματα και στην συνέχεια εκδόθηκε βιβλίο!
    Ήρθες σ΄επαφή με υπέροχους ανθρώπους και έδωσες ένα κομμάτι της καρδιάς σου και εισέπραξες Αγάπη, έτσι δεν είναι;
    Χρόνια πολλά λοιπόν…και άφησε την ζωή να ζωγραφίσει τον πίνακα…και του χρόνου εις ανώτερα! 🙂
    Bisoux Jean! 🙂

    • Έτσι επακριβώς Μαγισσούλα μου καλή, αφήνω πλέον τη ζωή να ζωγραφίζει, κι αυτό το χρωστώ εν μέρει σε σένα, εσύ μου έβαλες τα πινέλα στο χέρι, εγώ διαλέγω πλέον τι χρώματα θα έχω στο καβαλέτο μου…
      Ένα μπιζού είναι λίγο, την αγάπη και το σεβασμό μου έχετε κι οι δύο, να το ξέρετε…

  4. ευχαριστώ αλλά δε νομιζω πως έκανα κάτι παραπάνω από αυτο που λέει ο Σταύρος Αμπελάς…. Να τα κατοστήσει το blog. Καληνυχτα πως ήταν η καθαρα Δευτέρα στο νησί;

    • Ο Αμπελάς είπε:

      «Όσοι μας πλήγωσαν
      θα μας ξαναπληγώσουν
      σε μια προσπάθεια
      να μας κάνουν
      καλύτερους ποιητές.»

      Μα επίσης είπε:

      «Κι όσοι ακούσετε
      στα ποιήματά μου
      την κραυγή
      θα βγείτε στο παράθυρο
      να ουρλιάξετε μαζί μου;»

      «Οι ποιητές
      πεθαίνουν στο δρόμο
      μ’ έναν κόμπο στο δάχτυλο
      από κάποιο ραντεβού
      που ξέχασαν.»

      Κι εγώ λέω:
      «Οι ποιητές πεθαίνουν πλάι σ’ ένα σύννεφο
      πόδια δεν έβγαλαν να πατούν στη γη, μόνο φτερά,
      μήτε αυτή η γη ποτέ δεν τους κρατούσε…»

      Να είσαι καλά Μαρία, εσύ άρχισες να μου βγάζεις τις τσίμπλες από τα μάτια…
      Η Κ.Δευτέρα υπέροχη στο μαγευτικό νησί σου…
      Θα ξαναπάω 25η Μαρτίου.

  5. Να ευχηθώ με τη σειρά μου να είσαι γερός και δυνατός και πάντα εμπνευσμένος και να ανταμώνουμε είτε στα μπλόγκια είτε και έξω από αυτά να μοιραζόμαστε αυτά που πρέπει και αξίζει να μοιραστούν…δυό λόγια ζεστά από καρδιάς,ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά κι ένα φιλί.
    Σ’ ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια.
    Για το συλλογικό ποίημα άστο…δεν μπορώ να βρώ
    «αυτά τα λόγια
    που παίρνουνε το ίδιο βάρος
    σ’ όλες τις καρδιές,
    σ’ όλα τα χείλη»
    Κλείνοντας θα ευχηθώ καλή συνέχεια με νέες εκδόσεις και να παραμείνεις αυθεντικός όπως πάντα… άσε τα ποιήματά σου να κάνουν το δικό τους ξεχωριστό ταξίδι.Το ξέρεις καλά ότι από τη στιγμή που τα γράφεις και τα μοιράζεσαι ανήκουν σε όλους μας.
    ΑΦ (ο κλασικός της παρεούλας μας χαιρετισμός) και καλή εβδομάδα.

  6. Να είσαι καλά ΑΦ Δημήτρη, να χαίρεσαι την οικογένεια!

  7. Έφερα ένα Κυκλάμινο κι’ένα Κρινάκι της άμμου να πάρουν τη θέση του Κάκτου …..
    (που κι αυτός είναι πια έτοιμος ν’ανθίσει μου φάνηκε……. ύστερα απο μια μικρή βόλτα στα πρώτα βήματα του μπλόγκ)

    Να είσαι εδώ εύχομαι( σε μας) όσο συχνά τραβάει η ψυχή σου ,και άσε την ζωή να ζωγραφίσει όπως είπε και η μαγισσούλα και μην βιάζεσαι να διαλέξεις όλα τα χρώματα γιατί….πολύ απλά η ζωή έχει αποχρώσεις που δεν φανταζόμαστε ……

    Σ’ευχαριστώ εγώ για την όμορφη απόχρωση που πρόσθεσες εδώ μέσα !!

  8. Σ΄ ευχαριστώ Ξωτικό για τα καλά σου λόγια. Μερικοί άνθρωποι έχουν την ικανότητα να σου μεταδίδουν μια θετική εσωτερική ενέργεια και ψυχική δύναμη κι εσύ είσαι ένας από αυτούς.
    Α, και αφού είσαι τόσο ακατάδεκτη, όταν έρθεις από τα μέρη μας, βάλε μια φωνή! 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: