Α-νυξιάτικα…

1

Πιστεύουν κάποιοι πως ένα σωστό μοντέρνο ποίημα δεν πρέπει να εξυμνεί,
λοιπόν θεωρήστε γραφικό και λάθος αυτό εδώ το ποίημα
γιατί εξυμνώ το ανυπέρβλητο του έρωτα.

Λένε ότι το «σαν» είναι απαγορευμένο, μετατρέπει ένα ποίημα σε πεζό,
δεν ξέρω ακριβώς τι εννοούν, σκέφτομαι μόνο:
Σαν στέκεις πλάι μου εσύ,
τα πόδια μου πατάν ακλόνητα στη γη σαν δέντρου αιωνόβιου ρίζες
ιππεύουμε μαζί ένα σύννεφο, άσπρο σαν προβατάκι, καθαρόαιμο σαν άτι,
πεζές αυτές οι λέξεις…

Επισημαίνουν πως τα χρώματα ποτέ δεν βάφουν ποίημα, απλά είναι κοινοτοπίες,
αυτό όμως το κοριτσίστικο υγρό καφέ στα μάτια σου το αθώο,
χειλιών σου το απαλό το κερασί, κορμιού σου το καθάριο λευκό
σ’ έναν καμβά ζωγράφισα ένα σούρουπο,
κι ευθύς τον ζήλεψε ένα ηλιοβασίλεμα στη θάλασσα και πόζαρε κοντά σου.

Μερικοί λένε ότι ένας καλός ποιητής γράφει ποίημα από το τίποτα. Ένας μέτριος
ή κακός από την πραγματικότητα ή το συναίσθημα.

Ε, αφού λοιπόν το ποίημα μου αφορίσατε, ορίστε έναπεζό και συγχωρήστε με…
απλά ποιώ και χαίρομαι επιτέλους τη ζωή… όχι πια μόνος…

2

Λουλούδι δεν θα σκοτώσω εγώ να σου χαρίσω
γρήγορα αυτό θα μαραθεί,
θάλασσας κύματα αδυνατώ να εκφεντονίσω
θα μας σκουριάσει η άρμη,
λίμνης τα στατικά νερά δεν θέλω να διαβούμε
τα νούφαρα δεν μας αντέχουν,
ποτάμια μόνο εγώ θαρρώ μας απομένουν
κι ανηφορώντας καταρράκτες χέρι σου ζητώ.
Ήλιος δεν ξέρω τι θα πει ούτε φεγγάρι
να με ποτίσουν λόγια τρυφερά,
ένα λυκόφως κι ένα σούρουπο για μένα είναι ίδιο
φτάνει να σ΄έχω αγκαλιά,
μια χαραυγή κι ένα δειλινό εγώ δεν βλέπω
τώρα που είσαι μακριά.
Τον ουρανό δεν σου χαρίζω ούτε αστέρι
είμαι ανίκανος να κλέψω κάτι από τη φύση,
μα μια καρδιά και μια ψυχή δική μου
σήμερα σου τυλίγω στο χαρτί.

3

ΔΕΝ ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΠΟΣΟ ΣΑΓΑΠΩ..
ΔΕ ΘΑ ΣΤΟ ΠΩ ΣΗΜΕΡΑ ΚΙ ΑΣ ΤΟ ΘΕΛΕΙΣ..
ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ ΡΟΥΦΩΝΤΑΣ ΤΗ ΓΥΡΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΣΟΥ..
ΙΣΩΣ ΔΕΝ ΣΤΟ ΠΩ ΠΟΤΕ..
ΘΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΑΥΡΙΟ ΟΤΑΝ ΤΑ ΦΩΤΑ ΘΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ, ΟΤΑΝ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ ΣΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΣΟΥ ΝΑ ΣΟΥ ΑΠΛΩΣΩ ΤΟ ΧΕΡΙ..
ΤΟΤΕ ΟΤΑΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΧΑΡΕΙΣ ΜΕ ΕΝΑ ΦΛΥΤΖΑΝΙ ΖΕΣΤΟ ΤΣΑΙ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΠΑΞΙΜΑΔΙ..
ΟΤΑΝ ΘΑ ΖΕΣΤΑΝΩ ΛΙΓΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΟΥΣ ΓΥΡΤΟΥΣ ΣΟΥ ΩΜΟΥΣ ΣΗΚΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΟΥΒΕΡΤΑ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΚΟΙΜΑΣΑΙ..
ΙΣΩΣ ΤΟΤΕ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΣΙΩΠΗ ΜΟΥ…
ΟΤΑΝ ΕΓΩ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΑΚΟΜΑ ΕΚΕΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ..
MAΡΘΑ

Εγώ θα σου πω πόσο πολύ σ’ αγαπώ και σήμερα, όπως στο είπα και χθες.
Μακάρι να σου το λέω και αύριο, όταν πιασμένοι χέρι χέρι δεν θα έχουμε ανάγκη από μαγκούρες να στηριζόμαστε.
Όταν τα ρυτιδιασμένα προσωπά μας θα γδέρνουν τα χέρια μας σαν χαιδεύουμε ο ένας τον άλλο.
Όταν η πλατεία με το παγκάκι που κάποτε καθόμασταν θα έχει γίνει εμπορικό κέντρο.
Όταν ξαπλώνουμε με τα κόκκαλά μας να τρίζουν, εμείς αγκαλιασμένοι θα είμαστε και πάλι.
Και όπως πάντα από τις σιωπές μας, μέσα από τα μάτια μας θα αναβλύζουν χιλιάδες λέξεις να προσπαθούν να περιγράψουν τα ανείπωτα…
ΓΙΑΝΝΗΣ

4

Αφήστε οι ποιητάδες πανάκριβες τις πένες σας
να μάθετε να γράφετε με ματωμένα χέρια…
Πετάξτε οι απαγγελείς πυκνωτικά μικρόφωνα
στεντόρεια μπας ξαναγίνει η φωνή σας,
οι μουσικοί ας ξαναβρούν πεντάγραμμου κλειδια
όχι αυτά του σολ, του ντο μονάχα
πάρτε τα ξεραμένα σύνεργα οι ζωγράφοι
σε νέφτη αναγεννήστε τα,
βελούδινα γλύπτες σαν μείναν χέρια σας
στη λάσπη να σκληρύνετε.
Χωρίς εσάρπες, καλλιτεχνικά κασκόλ,
χωρίς ποσέτ, τσιμπούκια και τραγιάσκες.
Ο ήλιος δεν θα μας χωρεί τούτο το καλοκαίρι,
χωρίς κουβέρτες ανθρωπιάς θα μείνουμε.

42

Αν σε κάθαρια νερά να κολυμπάς δεν έμαθες ποτέ
στα κύματα να περπατάς μαζί μου μάθε,
αν η αγκαλιά σου έμενε πάντα κλειστή σε άλλους
τα χέρια σου τα σταυρωτά εγώ θα τα τεντώσω,
αν έχεις μάθει έχθρες να σκορπάς τριγύρω σου
με ροδοπέταλα θα φράξω κανονιών σου κάνες,
αν τα φιλιά σου είναι πεταχτά και τυπικά
την γλώσσα μου θα νιώσεις να χαϊδεύει την ψυχή σου,
αν με το να δηλώνεις άθεος ανυψώνεις εαυτό σου
αγγέλων τάγματα θα στείλω ταπεινά να σε υμνούν,
αν μου δηλώνεις υλιστής κι απάνθρωπος πως είσαι
έναν γέρο ανάπηρο κι αόματο θα φέρω απέναντί σου
μπας κι η καρδιά σου δει μακριά από ίριδες και χρώματα,
μπας στον καθρέφτη σου μπροστά επιτέλους αντικρίσεις
κάποιο παιδί να τρέχει πάλι…

5

Βρόντηξε κι άστραψε για λίγο ο ουρανός
σημάδια των καιρών λένε οι ευτραφείς,
πολιτικάτζες, μέντιουμ, οι σπουδαγμένοι γαρ,
σημάδια εσαεί λέω κι εγώ ο αμόρφωτος
ρυάκια κόκκινα κατρακυλούν
στων υπονόμων τις ρωγμές διυλίζονται,
το αίμα δίνει ένα τόνο αιχμηρό στη θάλασσα
κι οι παπαρούνα απαγγέλει μια ωδή προς τον Θεό
καθώς στεκούμενη πάνω στη σκουριασμένη σχάρα
λέει τις προσευχές της ματωμένη εκλιπαρώντας
αντί για όπιο, άρωμα να προσέφερε…
Αντί κλειδιά τα σκουριασμένα
ας ήταν άνοιξη να φέρει στους ανθρώπους.
Απέτυχε η δύσμοιρη, μην την κακολογάτε…
Ξέρετε άλλωστε καλά να βάφετε με κόκκινο
κόσμους ολάκερους μπροστά σας
μια παπαρούνα ποτέ δεν έπρεπε
λόγο να τον εκφέρει…

6

Τι όμορφη φύση είναι αυτή αγάπη μου
που τα πουλιά σού τραγουδούν ανέμελα…
…………………
Ποιο νοσηρό μυαλό γράφει ακόμα ποιήματα για φύση
αυτή που σε φορμόλες πλέον κατοικεί,
ποιος τόλμησε γι’ αγάπες να μιλήσει κι έρωτες
την κάβλα του να κρύψει την εφήμερη,
ποιος βλέμμα ύψωσε ποτέ στους ουρανούς
για να φιλήσει ή να φτύσει τον θεό του,
ποιος έπεσε σε πεζοδρόμιο γονυπετής
το χέρι ενός ζητιάνου να ζεστάνει
και μες τις στάλες της βροχής
να δει τον εαυτό του;
Ποιος στο πλακόστρωτο πατά
βρίζοντας τα πρεζάκια πηγαίνοντας για ψώνια,
παίρνοντας δόση από μπαταρίες αλκαλικές
που χώνει σε μια μήτρα της τιβί κοντρόλ
σπέρμα στον καναπέ να χύσει;
Πλέον κανείς δεν κατοικεί, πλέον κανείς δεν σκέφτεται
του νου μου τα λιβάδια μείναν χέρσα
της όψης μου τα χρώματα μαύρο σεντόνι τα σκεπάζει
μιλιάς μου τα ξεφωνητά με φίμωτρο γίναν μουγγητά,
μα μη σε νοιάζει πια, όπως δεν νοιάζει εμένα
μιας πασχαλίτσας τις τελείες
για πάντα εγώ θα ενώνω.
Κάποτε θα με μνημονεύουνε οι δειλοί
γι’ αυτή τη ζωγραφιά αγάπης.

7

Αυτή η πόλη κοιμήθηκε νωρίς.
Τυλίχτηκε στο πουπουλένιο πάπλωμα
χορτάτη από τις σάρκες και το αίμα
και με μια γεύση άλικη στο στόμα
χασμουρήθηκε.

Αυτή η πόλη χάθηκε στο διάβα της.
Στις φωταγωγημένες λεωφόρους
στάζουνε νέον οι επιγραφές
χρώματα πρέπει και μη εναλλάσουν τα φανάρια,
και οι διαχωριστικές γραμμές οι διακεκομμένες
σε υπονόμους μόνο ενώνονται.

Αυτή η πόλη έχτισε τα τείχη της.
Άγγιξε με το μπετόν της ουρανό
κι έβαψε ασπρόμαυρη την ίριδα.
Κρύσταλλοι υγροί και τρισδιάστατες εικόνες τρως
σαν τότε ακόμα που μπορούσες με τα μάτια σου να βλέπεις
κι όχι να κοιτάς απλά, θυμάσαι;

Αυτή η πόλη μάζεψε λουλούδια για το μνήμα της.
Αναπολούν όλοι και τη θυμούνται τότε που ήταν νέα
τότε που έσφυζε από χαρά κι από ζωντάνια
και τώρα με αποσμητικά και με φορμόλες
στη σήψη της παράταση να δώσει προσπαθεί.

Οι σαλπιγκτές της Ιεριχώς φιμώθηκαν.
Η τελευταία μελάνη αποξηράθηκε.
Το παιδικό το γέλιο έσβησε.
Η ύστατη κραυγή εξανεμίστηκε.
Έκλεισε κι η στερνή ταφόπλακα.
Τα τείχη αυτά κανένας πια δεν θα γκρεμίσει.

Αυτή η πόλη κοιμήθηκε νωρίς,
αλλά εμένα ύπνος δεν με παίρνει.

«Πότε θα βγεί να σκούξει κάποιος:
Αυτός ο κόσμος είναι σάπιος.»
Ν.Γκάτσος

Καλησπέρα σας και μείνετε μακριά από το σαράκι του Φόβου και του Μίσους που μας διοχετεύουν καθημερινά.
Κάπου διάβασα ότι καλό είναι να είσαι αισιόδοξος. Γιατί αν και σε βάθος χρόνου οι απαισιόδοξοι έχουν δίκιο, οι αισιόδοξοι περνούν καλύτερα στο μεσοδιάστημα.
Να είστε και να φαίνεστε πάντα καλά. Τρομάξτε εσείς τους άλλους πρώτοι με το χαμόγελό σας!

Advertisements

~ από jokar στο 13/05/2011.

16 Σχόλια to “Α-νυξιάτικα…”

  1. «Μην αγαπάς το καλοσχηματισμένο κλαδί,
    ούτε να φυλάς την εικόνα μόνο
    μέσα στην καρδιά σου.
    Σύντομα το κλαδί θα μαραθεί και η εικόνα του θα σβήσει.
    Ν΄αγαπάς ολόκληρο το δέντρο.
    Και τότε θ’ αγαπάς και το καλοσχηματισμένο κλαδί,
    και το μαραμένο φύλλο,
    το ντροπαλό μπουμπούκι και το ολάνθιστο λουλούδι,
    και το πέταλο που πέφτει, χορεύοντας από ψηλά,
    και την εκθαμβωτική σκιά τής ολοκληρωτικής αγάπης.

    Αχ, αγάπα την τη Ζωή ολόκληρη,
    δεν ξέρει από φθορά…

    Έτσι την νοιώθει η φίλη σου, την άνοιξη…Jean, και με αυτό το ποίημα του Κρισναμούρτι…εύχεται κάθε ευτυχία! :))

  2. Ωωωω Ααααααα χαμόγελοοοοοο μεγάλο !!! Καλοτάξιδοι !!!!!

    (αν θυμάσαι με έστειλες στην Ολλανδία για…τουλίπες σε κάποιο σχόλιο ,ε να πάτε τρέχοντας !!!!!)
    Να είσαι καλά κι ας λείπεις απ’τα μπλόγκ όσο θές !!!!!

  3. Moσχοβόλησε έρωτας!!!

  4. Αν είναι αυτοί που αγαπώ καλά είμαι και εγώ καλά!Η φωτογραφία με το ηλικιωμένο ζευγάρι λέει πολλά για το πως φανταζεσαι το μέλλον της σχέσης σας!!!ΣΑΣ ΤΟ ΕΥΧΟΜΑΙ!!!!

    !!ΑΦ!! και στους δυό σας !!ΑΝΦ ΜΟΥ!!

    Υ.Γ.:Ότι και να πεις είμαι γαιδούρι το ξέρω 🙂 Ακούς εκεί να κάνω 16 μέρες για να σχολιάσω!!!Φτου μου!!!

  5. Αστείο πράγμα ο έρωτας…
    Τα συνδυάζει όλα ανάκατα
    τραβάει αγάλματα σε παραλίες:
    ευκόλα ταίριαξε τον Αφανή
    με δύο βήματα, δυο δρασκελιές αέρα
    στο άσπρο βότσαλο στα Άχλα τον σφηνώνει
    για χάρη της δικής του αισθητικής

    🙂
    ωραίο βλογ

  6. Λιγάκι. Καταγωγή αμφοτερόπλευρα 🙂
    Εγώ τον Παραμυθά διάβαζα και κοίτα που βγήκα!
    (προφανώς δεν έχω σχέση με ποίηση / συγγραφή)

  7. Χρόνια πολλά και ευτυχισμένα, mon tres cher Jean!
    Bisoudia! :))

    • Ωχ, τώρα τα είδα!
      Χίλια ευχαριστώ από καρδιάς Στεφανία μου και χίλιες συγγνώμες για την αργοπορία….

  8. Όλα καλά ;;
    Η Αλήθεια είναι όσο λείπεις δεν ανησυχώ…….
    Καλημέρααααα

  9. Ξωτικούλι μου γλυκό!!!
    Η αλήθεια είναι ότι είμαι καλά όσο ποτέ αλλά με ελάχιστο ελεύθερο χρόνο προς το παρόν…
    Η αλήθεια είναι ότι μου λείπετε πολύ όλοι εσείς στην blogοπαρέα…
    Να είσαι καλά!

  10. πόσο όμορφο…ο έρωτας,ο ανυπέρβλητος έρωτας..αυτός που μας προχωράει,που μας σώζει..καλημέρα!! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: